افرادی هستند از زمین و زمان گله دارند. همه چیز نقص دارد و هیچ چیز مثبت نیست. در ذهن شان همه در سطح صفر و در رنگ سیاه دسته بندی شده اند. مثلا کار نیست. امکانات نیست و گاهی می توان گفت گفته های کلیشه ای. اما کسانی هم هستند که از کم ترین ها خلاقیت به خرج می دهند و طرحی نو بر می انگیزانند. آنها نمی شود و نمی توان و امکانات را نداریم را بازتعریف کرده اند. همین افراد در همین جامعه زندگی می کنند و مشکلات را لمس کرده اند و برای آن چاره می اندیشند. این جاست که یک حس خوب و زیبا از جنس امید، نوآوری و خلاقیت احساس می شود.
یک دانشجوی ارشد که جهت نگارش پایان نامه به بخش مرجع مراجعه می نمود پکیجی آموزشی به من (برای استفاده دخترم) هدیه داد که خودشان طراحی کرده بودند. پکیج آموزشی و برای درس ریاضی بود. این فرد که معلم و اهل شهرستان ربط می باشند با زبان شیرین محلی درس ریاضی را تدریس کرده اند و محتوای مفیدی برای دانش آموزان مقطع پنجم ارائه داده اند. اما متاسفانه آن پکیج به صورت محصولی تجاری و یا فرهنگی ثبت نشده بود. من به ایشان پیشنهاد کردم که حتما محصولش را به اداره فرهنگ و ارشاد و یا یکی از ناشرین مربوطه در زمینه های آموزشی و یا فرهنگی ارائه دهد و با ارائه مشخصات ثبت و مالکیت فکری و حقوقی بسته آموزشی را در اختیار بقیه بگذارد.
با آرزوی موفقیت برای این برادر بزرگوار و همه کسانی که دست ها و فکرهای توانمندشان را برای همگان در راه اعتلای آرمان های آموزشی و فرهنگی به کار می گیرند.
موضوعات مرتبط: نوشته های شخصی
.: Weblog Themes By Pichak :.