علیرضا نوروزی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران هوش‌نویس (AI-written) و هوش‌ویرایش (AI-Editing) دو چالش اساسی جامعۀ دانشگاهی حال و آینده در همه کشورها هستند و خواهند بود. مسئله‌ای که این روزها به عنوان سردبیر و ویراستار علمی مجلات فارسی و انگلیسی بیش از هر چیزی مرا ناراحت میکند، این است که بسیاری از مقالاتی که دریافت می‌کنیم، در آنها از هوش مصنوعی برای ویرایش صوری، فنی و ادبی زبان (هوش‌ویرایش) انگلیسی و حتی فارسی استفاده شده است. به جای بهبود زبان و گرامر توسط هوش مصنوعی، متن خراب و ویران شده است. گاهی مقالاتی را دریافت می‌کنیم که ظاهراً علمی، پژوهشی و مسئله‌محور هستند؛ اما متن با هوش‌نویس و هوش‌ویرایش بیش از حد پیچیده و مبهم شده است. متأسفانه گاهی یافته‌ها و نتیجه‌گیری توسط هوش مصنوعی تحریف می‌شود (چون هوش در آن مقاله از دانش خارج از آن متن استفاده میکند)؛ و نتیجه‌گیری مبتنی بر یافته‌های مقاله نیست. در بررسی و داوری مقالات و پایان‌نامه‌های فارسی دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری، گاهی ساختارهای نحوی دشوار و واژگان نامأنوس و پیچیده به چشم می‌خورد که باید نگران آیندۀ زبان پارسی شد. افراد حتی به خودشان زحمت نمی‌دهند متن مقاله و پایان‌نامه را دوبار بخوانند.
موضوعات مرتبط: هوش مصنوعی
.: Weblog Themes By Pichak :.