کتابخانه دانشگاه آزاد اسلامی مهاباد

#«درمان کتاب نخوانی»


علیرضا نوروزی : باید در مدرسه و در جامعه روی عادات مطالعه کارشود، مسئله فقط عادات نیست بلکه تنبلی نیز در این میان تأثیر خود را می گذارد. ما باید خودمان را تربیت کنیم که اهل خواندن شویم. به عقیده من مطالعه روزانه در ارتباط با چیزی که به آن علاقه مندیم کمک زیادی به این مسئله می کند.
دومین عامل اینترنت و اصل کمترین کوشش است. متأسفانه یا خوشبختانه افراد دوست دارند بدون مراجعه به کتابخانه و با کمترین کوشش، اطلاعات را به دست بیاورند. بنابراین قبل از عادت، باید هدف و انگیزه داشته باشیم. در این صورت است که تمایل به نظم پیدا می کنیم.

عصمت مومنی: عطش در درک اطلاعات نکته مهمی است که باید به آن توجه کنیم. اگر اهداف روشن باشد می‌توانیم نظمی را ایجاد کنیم. پشت عادات و تمایل به نظم و برنامه‌ریزی هدف است. کنار یک آبشار می‌نشینید و لذت می‌برید. این نشست و به طنین صدای آبشار گوش دادن و لذت بردن نوعی مطالعه است. ما باید بدانیم کهReading با study فرق می‌کند. شما در حین کار تلویزیون هم تماشا می‌کنید اما نه از کارتان و نه از تلویزیون درکی پیدا نمی کنید. بنابراین اهداف خیلی مهم است. اگر هدف کسب معرفت باشد خواندن جایگاه خودش را پیدا می کند. به عقیده من بهترین مشوق خودآگاهی است.


ما چرا می خوانیم. ما می خوانیم تا شناخت مان بیشتر شود. اما خواندن جنبه دیگری هم دارد که بیشتر دانشجویان آن را دنبال می‌کنند؛ یعنی خواندن برای کسب منزلت اجتماعی. در هر حال مطالعه نیاز به تداوم دارد. وقتی تداوم به وجود آمد در پی آن نظم هم ایجاد می شود و در ادامه به تربیت و... هم می رسیم. اگر با هدف حرکت کنیم انگیزه درونی در ما تولید می‌شود. من معتقدم انگیزه‌هایمان ضعیف است. اگر انگیزه‌ها را تولید کنیم این مشکلات حل می‌شود.

بخشعلی قنبری: زبان عاملی است که سازنده دنیای ماست. ما دنیا را به واسطه زبان می‌فهمیم. ما با خواندن با دنیای خودمان ارتباط برقرار می‌کنیم و دنیا را می‌سازیم. اگر به صورت عادت یک فیلم را نگاه می‌کنیم و اگر اطلاعات‌تان در مورد فیلم‌تان معمولی باشد یک نتیجه عادی می‌گیریم. اگر اطلاعات‌مان در مورد سینما، سازندگان و بازیگران و تکنیک‌ها بیشتر باشد، لذت بیشتری می‌بریم. بعضی دوستان می‌گویند سرانه مطالعه پایین آمده است. اما به این توجه نمی کنند که جامعه ایرانی هیچ وقت جامعه کتابخوانی نبوده است. کتابخوانی در جامعه ما نزد عده‌ای خاص بوده است. ما نیاز مند ایجاد این فرهنگ هستیم. این فرهنگ در جامعه ما وجود نداشته بنابراین خیلی نمی‌شود آرمان‌گرایانه نگاه کرد.
ورود به دانشگاه با سوال تستی است. سوال تستی یعنی کم نوشتن. وقتی کم می‌نویسید، کمتر هم می‌خوانید. در امریکا روی نوشتن برای دانش‌آموزان کار می‌کنند. وقتی بیشتر می‌نویسند بیشتر هم می‌خوانند. وقتی دانشجو می‌فهمد که با ننوشتن می‌تواند نمره ۲۰ بگیرد و حتی با نخواندن می‌تواند مدرک دکترا هم بگیرد، الزام هم از بین می‌رود. وقتی جامعه به ضرورت مطالعه پی نبرد، پرداختن به موضوعات حاشیه‌ای کارساز نیست. به هر حال اگر بخواهیم به اهمیت چیزی پی ببریم باید فقدانش را درنظر بگیریم. ما باید توجیه علمی برای کتاب خواندن داشته باشیم و اگر ما فرصت طلبانه زندگی کنیم کتابخوان خواهیم شد.

به نقل از اولین نشست «درمان کتاب نخوانی» با همکاری اتحادیه انجمن های علمی دانشجویی علم اطلاعات و دانش شناسی ایران(ادکا) به میزبانی دانشگاه علوم پزشکی ایران -یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵