کتابخانه دانشگاه آزاد اسلامی مهاباد

Ve Zemani herkes mimare diware xwe ye

در تنگناهای امتحان های زندگی انسان در شرایط دلتنگ کننده و دل آزار قرار می گیرد و برای پیمودن راه بارها امید، صبر، تاب آوری، تحمل، استقامت و پایداری در اهدافش محک می شود. طبیعی است که دوستان، خانواده نقش مهمی در یاری رسانی به یکدیگر دارند و تا حدود زیادی می توانند از بروز بحران های روحی و روانی، رفتارهای نامتعادل جلوگیری کنند و شخص آسیب دیده به مسیر طبیعی زندگی برگردد.

اما امروزه که همه طیف های سنی به نحوی در گیر با مشکلات انبوه زندگی می باشند و بار سختی ها را بر دوش می کشند شاید بی انصافی باشد که خیلی از دیگران انتظار کمک و همیاری و همدلی داشته باشیم.

شعر معروف سعدی با همه زیبایی و معنای پربارش مصداقی است بر وظیفه سنگین انسانیت

بنی‌آدم اعضای یکدیگرندکه در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به‌درد آورَد روزگاردگر عضوها را نمانَد قرار

تو کز محنت دیگران بی‌غمینشاید که نامت نهند آدمی

اما در دنیای بر اضطراب و سراسر استرس شاید همگان نتوانند این بیقراری اجتماعی را نشان دهند. این روزها هر کس به اندازه سطح شعور، خانواده، تحصیلات، درک راه ها و روزنه ها خودشناسی، رهایی از استرس های زندگی و راه های پیدا کردن آرامش را بیابد و به نحوی خودآموزی داشته باشد. کم نیستند روان شناسنان و متخصصانی که با آگاهی و دانش خود در فضاهای مجازی داوطلبانه و بدون هیچ چشمداشتی الگوهای زندگی آرام، حل مشکلات را ارائه می دهند. اینجا این خود شخص است که برای نجات خود باید دست به کار شود و به قول شاعر نامدار کورد ماموستا احمد خانی وی زه مانی هه ر که س میعماری دیواری خویه .در این دوره و زمانه هرکس معمار و بنای دیوار خودش است.

نجات یک انسان از بحران های روانی، روحی، افکار منفی، رهایی از بن بست های زندگی بیش از هرکس توسط خودش امکان پذیر است. اگر هریک از ما به هر طریقی این توانایی را داشتیم که کمکی به اشخاص کنیم این وظیفه را به انجام برسانیم...