کتابخانه دانشگاه آزاد اسلامی مهاباد

برخی از روش‌های تسلی‌بخشی


⭕️ ۱. حمایت عاطفی
به شخص مصیبت‌زده ابراز شود که ما نیز در غم او شریکیم.

⭕️ ۲.حمایت عملی
به شخص مصیبت‌زده قول داده شود که ترکش نکنند و در مواجهه با فقدان تنهایش نگذارند، نوعی مراقبت و تیمار‌داری هم‌دردانه. این حمایت اگر در خصوص غم فراق معشوق یا غم فقدان عزیزان یا غم از دست‌رفتن جوانی کارگر نمی‌افتد، باری در غم غربت یا غم تبعید یا زندانی‌شدن یا غم بیماری یا غم شکست سیاسی و از این‌ها نیز بیشتر، در غم فقر یا ورشکستگی مالی و اقتصادی، به درجات متفاوت کارساز و مشکل‌گشا است.


⭕️ ۳. امیدآفرینی
به مصیبت‌دیده امید به رویدادهای مثبت آینده، که کمابیش مصیبت کنونی را جبران و تلافی خواهند کرد، القا ‌شود.


⭕️ ۴. معنابخشی
فقدان را در چارچوب یا بافتار بزرگتری قرار می‌دهیم، به‌نحوی که در آن چارچوب یا بافتار این فقدان معنادار شود، تحمل آن آسان‌تر گردد و غم و رنج آن کاستی پذیرد.

⭕️ ۵. یادآوری این قاعده که "عالم همین است" فقدان و مصیبت فقط بر او عارض نشده است و دیگران نیز به آن مبتلا می‌شوند یا شده‌اند.

⭕️ ۶. یادآوری این‌که "از این بدتر هم هست"


⭕️ ۷. تفکیک خوشایند/ناخوشایند از مصلحت/مفسده
اگر امکان داشت به شخص گرفتار فقدان فهماند و قبولاند که در طی زندگی، بسیار پیش می‌آید که رویدادی خوشایند آدمی نیست ولی، بالمال، به‌سود اوست و نیز بسیار پیش می‌آید که رویدادی خوشایند اوست ولی، سرانجام، به‌زیان او تمام می‌شود.


⭕️ ۸. تغییر منظر یا تفسیر
مبنای فلسفی این روش این است که نه ایجاد لذت، خوشی، شادی و رضایت کار خود جهان است و نه ایجاد رنج، ناخوشی، اندوه و عدم رضایت. خود جهان توان پدیدآوردن آن حالات ذهنی/روانی مثبت یا منفی را در آدمی ندارد. جهان از این جهت خنثی و بی‌طرف است. عامل ایجاد این حالات در آدمی فقط نظرگاهی است که در قبال جهان اتخاذ کرده و تفسیری است که از جهان دارد. بنابراین، آن که خواهان لذت، خوشی، شادی، رضایت و امثال این‌ها است، باید آن‌ها را از خود طلب کند و با درون‌نگری و خودکاوی و خویشتن‌شناسی، نظرگاه و تفسیری را که موجب این احساسات شده است، باز شناسند و آن را از میان بردارد و به‌جای آن، نظرگاه و تفسیر دیگری بنشاند که لذت‌زا، خوش‌آور، شادی‌آفرین و رضایت‌بخش باشد.


⭕️ ۹. مصاحبت یا لااقل آشنایی با انسان‌هایی که اسوه‌ی عملی پشت‌سرنهادن غم فقدان‌اند. این آموز‌ه‌ها نیستند که، در نهایت، تسلی‌مان می‌بخشند، بلکه انسان‌ها، اسوه عملی‌شان، بی‌نظری‌شان، قوت‌قلب و ثبات‌قدم‌شان و بودن‌شان با ماست که بیش از هرچیز تسلی‌بخش هستند.



▪️برداشت آزاد از مطلب مصطفی ملکیان